Najważniejsze informacje o Svalbardzie

Nazwa Svalbard oznacza „zimne wybrzeża" i po raz pierwszy pojawiła się w islandzkich źródłach pisanych w XII wieku.

Wyspy Svalbardu zapewniają kontakt ze wspaniałą, dziką przyrodą, starymi kopalniami i niedźwiedziami polarnymi. Archipelag znajduje się między 74 i 81° szerokości geograficznej północnej oraz 10 i 35 ° długości wschodniej. W sumie zajmuje powierzchnię 63 000 kilometrów kwadratowych.

Prawie 65 procent powierzchni Svalbardu to obszary będące pod ochroną, w tym trzy rezerwaty przyrody, sześć parków narodowych, piętnaście rezerwatów ptactwa i jeden obszar-pomnik przyrody.

Na Svalbardzie znajduje się największy norweski lodowiec Austfonna. Austfonna jest trzecią co do wielkości czapą lodową na świecie, po Antarktyce i Grenlandii, z czołem lodowca o długości 200 kilometrów.

Największymi wyspami są: Spitsbergen, Ziemia Północno-Wschodnia (norw. Nordaustlandet), Wyspa Barentsa (norw. Barentsøya), Wyspa Edge’a (Edgeøya) i Ziemia Księcia Karola (norw.Prins Karls Forland). 

Historia

• 1596 - odkrycie Svalbardu przez Willema Barentsa
• 1600 - 1750: wielorybnictwo międzynarodowe
• 1800 - 1900: norweskie myślistwo i zastawianie pułapek przez całą zimę
• 1906 - otwarcie pierwszej kopalni przez Johna M. Longyeara
• 1920 - podpisanie Traktatu Spitsbergeńskiego
• 1925 - ustanowienie zwierzchnictwa Norwegii nad Svalbardem

Miasta/osadnictwo na Svalbardzie

Longyearbyen ma 2 075 mieszkańców. Mieści się tu siedziba władz lokalnych i główny norweski ośrodek administracyjny Svalbardu. Mała barwna społeczność rozwinęła się z typowej dla wioski w nowoczesną, zaangażowaną w różne dziedziny gospodarki i uczestniczącą w bogatym życiu kulturalnym.

Inne osiedla ludzkie to:

• Barentsburg (ludność rosyjska, kopalnia) – 500 osób
• Ny-Ålesund (norweska stacja naukowa) – 25 mieszkańców
• Svea Gruva (społeczność norweska, kopalnia) – 240 osób dojeżdżających
• Hornsund (polska stacja naukowo-badawcza) – 11 mieszkańców

Infrastruktura

Svalbard nie ma stałego połączenia statkiem z kontynentalną Norwegią. Najłatwiej dostać się tu samolotem. Przez większą część roku codziennie latają samoloty do Longyearbyen bezpośrednio z Oslo lub przez Tromsø. Na wyspach jest port lotniczy Svalbard Lufthavn Longyear. Nie istnieją żadne drogi pomiędzy osiedlami.

Bezpieczeństwo

• Instrukcje dotyczące bezpieczeństwa dla podróżujących na Svalbard (PDF - 1,24 MB)
• Informacje ogólne dla podróżujących na Svalbard (PDF - 954 KB)
• Niedźwiedź polarny na Svalbardzie – zasady bezpieczeństwa (PDF - 490 KB)