Geografie

De eilandengroep Vesterålen  bestaat uit de volgende gemeentes:

• Andøy
• Hadsel
• Bø
• Sortland
• Øksnes

Vesterålen omvat een groot aantal eilanden, de grootste zijn:

• Hinnøya (het grootste eiland van Noorwegen)
• Andøya
• Langøya
• Hadseløya
• Austvågøya

Alle eilanden van Vesterålen bij elkaar hebben een oppervlakte van 3100 vierkante kilometer.

De eilandenarchipel – op 200 kilometer ten noorden van de poolcirkel – heeft 32.200 bewoners. De bevolking woont verspreid over Vesterålen. Geïsoleerde woningen die niet over de weg bereikbaar zijn, worden afgewisseld met kleine plaatsen en enkele steden. De grootste stad is Sortland.

Het landschap van de diverse eilanden is heel afwisselend: ruig berggebied met spitse bergtoppen tot uitgestrekte, in cultuur gebrachte landerijen langs de kust met relatief veel bewoners. Vesterålen is het gebied van fjorden en inhammen, scheren, rivieren en meren, valleien en uitgestrekte vlaktes.

Geschiedenis

In de middeleeuwen kwam voor Vesterålen de grote economische doorbraak dankzij de visindustrie. Georganiseerde verkoop van grote hoeveelheden vis zorgde ervoor dat er steeds meer mogelijkheden kwamen om een goed bestaan te hebben door de visserij.

Aan het eind van de 19de eeuw zette Vesterålen een beslissende stap in een nieuw tijdperk. De enorme inkomsten van de stokvis en van de lucratieve haringvangst werden geïnvesteerd in de visindustrie en in vissersboten en vrachtschepen. Er werden diverse scheepvaartmaatschappijen opgezet,zoals bijvoorbeeld Vesterålens Stoomschip Onderneming, die in 1893 de eerste bootreis langs de Noorse kust opzette.

De nieuwe investeringen zorgden voor de groei van sommige steden. De aanleg van moderne communicatiemiddelen versterkte deze ontwikkeling en zorgde ervoor dat boerderijen die geen verbindingswegen hadden naar de belangrijke gebieden tot het verleden behoorden. Vandaag de dag heeft Vesterålen een rijke schakering aan industriële ondernemingen. Landbouw, visserij en industrie zijn en blijven belangrijk. Maar er zijn nieuwe spelers op de markt gekomen, zoals aquacultuur, toerisme en verschillende publieke diensten.

Klimaat

Vesterålen heeft relatief gezien zachte winters en redelijk warme zomers, wat typerend is voor gebieden met een kustklimaat. De gemiddelde temperatuur van februari, de koudste maand, is twee graden onder nul. De gemiddelde temperatuur van juli twaalf tot veertien graden. De hoogste temperatuur ooit gemeten is 31 graden Celsius in de maand juli. Tegelijkertijd is juli de maand met de minste neerslag. Daarnaast is oktober de maand met de meeste neerslag. De herfst is normaal gesproken het regenseizoen.

In januari tot en met maart valt de meeste sneeuw. In december en een deel van januari komt de zon in Vesterålen niet boven de horizon. Het ‘donkere’ seizoen is op tal van manieren heel fascinerend, met name door het noorderlicht en door de speciale blauwe tinten die een mystieke deken van licht uitspreiden over het met sneeuw bedekte landschap. Daarentegen gaat de zon niet onder in de periode van 23 mei tot 23 juli.

De vogelstand

Vesterålen heeft een rijke en gevarieerde vogelstand. De voedselrijke wateren rond de eilanden bevatten meer dan genoeg voedsel voor een groot aantal zeevogels. Alle normaal voorkomende vogelsoorten van de noordelijke breedtegraden komen hier voor. Tot de zeldzame vogelsoorten horen de zwartstaart wulp, die alleen op Andøya nestelt. De Noordse stormvogel en de Jan van gent komen alleen in de kustgebieden voor. Papegaaiduikers, alken, zeekoeten, aalscholvers, reigers en zwanen zijn andere fascinerende verschijningen tussen de zeevogels. Het aantal zeearenden is de laatste jaren explosief gestegen. De bekendste vogelrotsen zijn te vinden bij Nykvåg en Hovden bij Bø en Bleik in Andøy.

Visserij

De vis is altijd de basis geweest van het economisch bestaan in Vesterålen, dankzij de grote rijkdom van de visgronden. Kabeljauw, schelvis, koolvis, roodbaars, zeewolf, zalm, haring, leng, bot, heilbot en garnalen zijn economisch gezien de belangrijkste vissoorten. Het hele jaar door wordt er gevist met daarnaast het haring- en kabeljauwseizoen zorgen voor een grote bron van inkomsten voor zowel de lokale als vissers uit andere Noorse regio’s.