Op het goede spoor in Rondane, Noorwegen

Zomaar een woensdagmiddag in februari: ik open mijn mail en lees misschien wel het leukste mailtje uit mijn leven: gefeliciteerd, jullie zijn de gelukkige winnaars van de langlaufen week in Noorwegen. Tot onze grote vreugde zijn we door Visit Norway gekozen als Langlaufambassadeurs voor 2011. Een eervolle taak die we met veel plezier aannemen.

Welkom in Oigardseter

In Nederland reizen we regelmatig met onze kinderen met de trein. Maar zo ontspannen als in Noorwegen hebben wij het nog nooit gehad. We zitten in een speciale familiecoupe, met voor de kinderen een eigen speelruimte. Daar kijken zij aandachtig naar een film, terwijl wij ontspannen onderuit gezakt genieten van het winterlandschap dat aan ons voorbij trekt.

Het is donker als een taxi ons vanaf het station in Otta naar ons hotel brengt in Hovringen. De weg slingert hoger en hoger. We stoppen bij Oigardseter, een gezellig familiehotel, en worden hartelijk verwelkomd door de eigenaren Arne en Kari. Terwijl alle andere gasten al genieten van hun koffie of thee, staat voor ons de eetzaal nog open voor een heerlijk avondmaal. Welkom in Oigardseter!

Alle begin is moeilijk

De volgende ochtend worden we wakker met een stralend blauwe lucht. Het uitzicht vanuit het hotelraam is veelbelovend, overal besneeuwde bergen om ons heen. Onze eerste dag begint met het passen van de skischoenen. De eigenaar van de skischool arriveert nog voordat we het ontbijt goed en wel achter de kiezen hebben. Zijn advies: “ga eerst zelf oefenen voor jullie les krijgen, leer voelen wat de voor- en achterkant is van een ski”. En dus doen we de latten onder en zetten onze eerste stappen op de sneeuw. Maar wat voelen wij ons stuntelig. Als vijf slakken leggen we onze eerste 100 meter af. Vooral onze jongste van bijna 4 houdt het tempo laag. Met een temperatuur van -15 C voelt dat  wel een beetje fris  aan. We krijgen het voor elkaar om zelfs stilstaand achterover te vallen. Nadat drie paar benen liggen te spartelen in de sneeuw, weten we het zeker: tijd voor onze eerste skiles.

Op het goede spoor

Na een middagje lessen en oefenen zitten we op het goede spoor. We hebben genoeg vertrouwen om op de tweede dag onze eerste tocht te maken. We kiezen voor een route door de bossen, lekker beschut voor de wind. Het begin gaat geleidelijk omhoog en dat is voor een eerste tocht knap vermoeiend. Maar het aantal valpartijen blijft gelukkig beperkt. Voor de jongste is een Pulken geregeld, een slee die je tijdens het langlaufen achter je aan meetrekt. Helemaal ingepakt zit hij lekker warm en prinsheerlijk te genieten van de tocht. Ideaal! Vooral op onze afdalingen, gilt hij het uit van plezier.

Onze langlaufvaardigheden gaan met de dag vooruit. De tochten worden langer en uitdagender. Soms trekken we er alleen op uit, maar meestal met zijn vijven. Elke dag worden de loipes (dat zijn de langlaufsporen) opnieuw aangelegd en we kunnen kiezen uit veel routes. Sommige lopen beschut door het bos, andere over de hoogvlakte. Dit maakt de tochten zeer gevarieerd. Aan veel van deze routes liggen zogenaamde hytter, waar je kunt eten en overnachten. Het is heerlijk om tijdens een inspannende langlauftocht te pauzeren in een hytte. Even op adem komen en bijtanken met een kop warme koffie of chocomel. Als fervente bergwandelaars herkennen we de typische sfeer van een berghut.

Een ijzingwekkend mooi wit woestijnlandschap

Voor een van onze tochten besluiten we mee te gaan met de “weasel” van het hotel. Wij stappen in een soort rupsvoertuig. Er is echter niet voor iedereen plaats. Daarom houdt een sliert (meer ervaren) mensen op ski’s zich vast aan een touw achter de weasel. We worden afgezet in het nationaal park Rondane. Het voelt alsof we op de Noordpool zijn aanbeland. Een grote, besneeuwde hoogvlakte ligt voor ons. Een stevige wind op ons gezicht en een dunne, laaghangende mist die ons het zicht ontneemt. Het is wel een echt magnifieke ervaring, hier skiën we toch maar mooi. Als de mist optrekt, verandert de hoogvlakte in een wit woestijnlandschap met golvend, witte bergjes en een dun laagje sneeuw dat als woestijnzand door de wind wordt meegeblazen. IJzingwekkend mooi.

Even weer kind zijn

De dagen staan niet alleen in het teken van het langlaufen. s’ Middags blijft er vaak tijd over voor andere activiteiten. We maken een wandeltocht op sneeuwschoenen door de bedding van een rivier. Het eerste deel gaat over een besneeuwd weiland. Zelfs met sneeuwschoenen aan zakken we tot kniehoogte weg in de sneeuw. Hier en daar zien we sporen in de sneeuw, van een haas, sneeuwhoen of een vos. In de rivierbedding komen we in een betoverend winterlandschap terecht. Een kleurenspel van gele ijspegels en bevroren, kristalheldere of blauwgetinte watervallen. Op sommige plekken hoor je het borrelende geluid van het water dat onder het ijs doorstroomt.

Het vermaak is ook dichtbij huis te vinden. Het hotel heeft een eigen skihellinkje met lift. Vooral de kinderen leven zich hier uit met skiën en sleetje rijden. Maar ook volwassenen worden op deze helling even weer kind. Samen achter elkaar op de slee de helling af roetsjen om je vervolgens door de lift weer omhoog te laten trekken. Alleen maar blije, uitgelaten gezichten om ons heen. En een prima plek voor onze kinderen om vriendjes te worden met de Noorse kinderen. Er kunnen nog veel meer winteractiviteiten worden ondernomen in de regio. Een tocht met de hondenslee, down-hill skiën in Dombas of ijsklimmen. Activiteiten kunnen geregeld worden via de skischool of het hotel.

Na zeven dagen langlaufen, sneeuw wandelen, sleetje rijden en heerlijk eten, komt het eind van onze vakantie helaas in zicht. De week hebben we in een heerlijke, ontspannen roes beleefd. Nederland was even heel ver weg. We zaten in een echt wintersprookje. Voor ons is dit echt het “ideale langlaufen in Noorwegen gevoel” geweest. Maar op dag 8 komt de taxi ons weer ophalen. Met elke haarspeldbocht omlaag laten we dit wintersprookje steeds verder achter ons. Maar wie weet?  

Kader: Skischool Hovringen
Als ons ski- materiaal voor deze week werd geleverd door Skischool Hovringen. Naast ski’s, schoenen mochten we ook de Pulken (slee) de hele week gebruiken. Ook de lessen en de sneeuwschoenen werden op vriendelijke en vakkundige wijze door medewerkers van de skischool verzorgd.