Wikingowie

W średniowiecznej Norwegii nie było dobrych warunków dla rozwoju rolnictwa. Wielu mieszkańców utrzymywało się z morza, a ich umiejętności budowania okrętów były najlepsze w Europie. To skutkowało odkrywczymi podróżami, handlem i wyprawami zbójeckimi. W pierwsze podróże Norwegowie zaczęli wyruszać w drugiej połowie IX wieku. Obejmowały one obszar od Grenlandii na zachodzie po Morze Kaspijskie na wschodzie.

Okręty

Wikingowie budowali swoje okręty, tzw. langshipy, z szerokimi, płaskodennymi kadłubami. Okręty te doskonale nadawały się do pływania po płytkich wodach przybrzeżnych i w górę rzek. Dzięki temu wikingowie nie mieli żadnych trudności w dotarciu do obcych lądów.

Początkowo było to jedynie kilka wypraw, ale z czasem, gdy flota się rozwinęła, do Anglii, Szkocji, Francji i Irlandii żeglowały setki langshipów.

Wikingowie przybywali jak piraci, grabili i zabijali. Mieli opinię okrutników w prawie całej Europie, ale ich pośmiertna reputacja nie jest w pełni sprawiedliwa. Nie byli tylko zwykłymi, bezwzględnymi wojownikami, ale także sprawnymi handlarzami i zarządcami.

Dublin

Wikingowie założyli wiele miast i kolonii, między innymi Dublin i Normandię. W latach od 879 do 920 r. n.e. zasiedlili Islandię, która z kolei stała się doskonałym przyczółkiem do kolonizacji Grenlandii.

Do XII wieku wpływy wikingów uległy osłabieniu w wyniku coraz częstszych buntów i rozruchów w kraju. W tym samym czasie inne państwa europejskie stawały się coraz silniejsze i coraz trudniejsze do zdobycia.

Za koniec epoki wikingów przyjmuje się śmierć Haralda Hardråde podczas nieudanej próby podbicia Anglii w 1066 roku.

Przydatne linki

• Muzeum Łodzi Wikingów
• Norweskie Muzeum Morskie
• Muzeum Wikingów w Lofotr