Historia narciarstwa

Z biegiem czasu jazda na nartach przekształciła się z prostego środka transportu w czystą zabawę. W latach siedemdziesiątych XIX wieku Sondre Norheim z Morgedal w Telemarku zrewolucjonizował narciarstwo i wprowadził technikę, która dzisiaj jest określana jako narciarstwo telemarkowe.

Kolebka narciarstwa

Norheim zaczął używać sztywnych wiązań wokół pięty w taki sposób, że narciarz mógł obracać się i skakać, nie gubiąc nart. Skonstruowana przez niego narta była zwężona w środku i stała się prototypem wszystkich późniejszych nart.

Z tego względu Morgedal został nazwany kolebką sportów narciarskich i był naturalnym miejscem zapalenia znicza olimpijskiego przed Zimowymi Igrzyskami w Lillehammer w 1994 roku.

Badacze polarni

Norwescy badacze polarni Roald Amundsen i Fridtjof Nansen mieli znaczny wpływ na ukształtowanie się narciarstwa jako sportu narodowego. Roald Amundsen był pierwszym człowiekiem, który zdobył biegun południowy.

Po przemierzeniu od wschodu do zachodu dzikiej, skutej lodem Grenlandii Nansen napisał, że „narciarstwo to najbardziej narodowy ze wszystkich norweskich sportów. Jeśli jakiś sport zasługuje na miano sportu nad sportami, to z pewnością jest to narciarstwo”.

Zachowała się większość sprzętu używanego podczas wypraw na Grenlandię i biegun południowy. Warto więc odwiedzić Muzeum statku Fram i Muzeum Narciarstwa. Oba znajdują się w Oslo.

Zimowy sport numer jeden

Dzisiaj mówi się, że Norwegowie rodzą się z nartami u stóp. Oczywiście nie jest to prawdą, ale narciarstwo jest najbardziej popularnym sportem zimowym uprawianym przez całe rodziny. Większość dzieci rozpoczyna naukę jazdy na nartach bardzo wcześnie, a Norwegowie, gdy tylko mogą, śpieszą w góry i do lasów, aby pojeździć na biegówkach.